Η συγκλονιστική ιστορία του Μίκαελ Μπάλακ - Ο νεκρός γιος του, οι αποκαλύψεις και τα δάκρυα (vid)

Ο Μίκαελ Μπάλακ, ο μυθικός Γερμανός ποδοσφαιριστής, έζησε μία τραγωδία, όταν στις 5 Αυγούστου του 2021, ο 18χρονος γιος του, Εμίλιο, έφυγε από τη ζωή μετά από τροχαίο δυστύχημα στην Πορτογαλία. Αν και η πρώην σύζυγός του είχε αναφερθεί αρκετές φορές στις συνθήκες του δυστυχήματος και στα γεγονότα που ακολούθησαν την απώλεια, ο 49χρονος θρύλος της Τσέλσι αποκάλυψε για πρώτη φορά στον Τύπο τα συναισθήματα και τις σκέψεις του έπειτα από το τραγικό συμβάν. 

Ο Μπάλακ παραχώρησε συνέντευξη στο «Sky Sports» και όταν ρωτήθηκε για το πως αντιμετωπίζει το γεγονός πως ο γιος του έφυγε από τη ζωή τόσο άδικα απάντησε συγκινημένος: «Δύσκολο. Δεν μπορείς να φανταστείς τον πόνο. Είναι αδύνατο να το περιγράψεις με λόγια. Είναι μια διαδικασία καταστολής. Ο καθένας την αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο. Δύσκολα μπορώ να μιλήσω γι' αυτό. Θα ήθελα να πω πολλά περισσότερα, αλλά αυτό είναι συναισθηματικά συντριπτικό».

Ο ίδιος περιέγραψε το πένθος σα μία διαδικασία άρνησης, μέσα στην οποία καλείται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και να αντιμετωπίσει την απώλεια.

Υπογράμμισε πως αυτό που τον παρακινεί να συνεχίσει την προσπάθεια είναι η αγάπη για τα άλλα παιδιά του, αλλά και πως συχνά αναζητεί καταφύγιο σε περισπασμούς, όπως η εργασία.

«Είναι μια διαδικασία άρνησης, στην οποία προσπαθείς να αντιμετωπίσεις την κατάσταση μέρα με τη μέρα, μέσα από πολλά πράγματα που σε παρακινούν: δουλειά, οικογένεια, τα άλλα παιδιά σου... Φυσικά, αγαπάς τα παιδιά σου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και θέλεις να τους δώσεις όσο το δυνατόν περισσότερη σταθερότητα, στοργή και ασφάλεια στη ζωή. Αυτή είναι η ευθύνη που έχεις ως πατέρας ή μητέρα».

Τέλος, ο Μπάλακ τόνισε πως ο θάνατος του γιου του διαφοροποίησε εν πολλοίς την οπτική του σχετικά με την ύπαρξη, τη ζωή και το θάνατο. 

«Η ζωή είναι πολύτιμη. Η ζωή που ζούμε είναι απολύτως προνομιούχα. Το πεπρωμένο παίζει επίσης σημαντικό ρόλο. Μπορείτε να το πείτε όπως θέλετε, αλλά τα πράγματα απλώς συμβαίνουν. Παρά τις συζητήσεις για το πεπρωμένο, φυσικά θέλω να το αντιμετωπίσω. Αυτό το έργο μου δίνει ξανά δύναμη και, ταυτόχρονα, τη βεβαιότητα ότι η ζωή συνεχίζεται».